زن در لبۀ زمان

ما هنوز سبزِ سبز و بیشماریم باور کنید  

 پنج شنبه 12 خرداد ساعت 4 بعدازظهر، خیابان سهرودی شمالی، مسجد حجت ابن الحسن 

 ایستاده و استوار در کنار لباس شخصی ها و نیروهای یگان ویژه

در سوگ تو  چیزی نمی توان گفت 

چیزی نباید گفت 

 همه چیز را رفتن تو گفت 

به دنیایی دیگر اعتقاد ندارم  

ولی 

ایمان دارم خواهی دید 

فرزاد و ندا و سهراب و کیانوشمان را 

به آنان بگو  

شرمساریم از این بیهوده زنده بودن 

به آنان بگو 

هرگز 

بهار درانجماد و پرواز در قفس را
باور نخواهیم کرد 

ماه اگر می خندید شبیه تو می شد 

حس چیزی زیبا اما ویرانگر 

شما هر دو وامگیرانِ نور هستید 

دهانِ گردِ ماه بی خیال است و مالِ تو غمخوارِ دنیا 

جهان بی خبر از تو نخواهد بود 

که اگر در آفریقا باشی در یاد مایی

امروز پول تن فروشیم را به زن همسایه هدیه کردم، تا آبرو خریداری کند
برای نامزدی دخترش
و در خود گریستم
برای معصومیت دختری که بی خبر دلش را به دست مردی سپرده که دیشب
تنم سردم را هوسبازاته به تاراج برد و بیشرمانه میخندید از این پیروزی

تو را زنانه می خواهم

زیرا تمدن زنانه است

شعر زنانه است

ساقه ی گندم

شیشه ی عطر

حتی پاریس .... زنانه است

و بیروت با تمامی زخم هایش .... زنانه است

 تو را سوگند به آنان که می خواهند شعر بسرایند

زن باش

 تو را سوگند به آنان که می خواهند عشق را بشناسند

زن باش  

                                          نزار قبانی