زن در لبۀ زمان

منم من، سنگ تیپا خورده رنجور
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم.....

راستی پدر بگو لحظه های آخرین
شانه های خسته ات روی دامن که بود!

قسم به مرگ 

قسم به نبودنت 

هیچ چیز مرهم دردهایم نخواهد شد مگر احترام به اراده ات!  

کاش می دانستی داری از دست های کسی می روی  

که نبودنت دچار بیهودگیش کرد. 

غمی دارم غریب، تلخ تر از غم غربت ... غروب وجودت!

 هرگز عادت نمی کنم پدر!

دلم خوابِ ده ساله می خواهد
هر روزِ بی تو اینگونه است .... باور می کنی؟
حتی مارگاریتا هم نمیتواند کمی گس کند این تلخی محض و ممتد را